rust en stilte en nog zo van die dingen

Zo ongeveer wekelijks horen we het wel eens van onze gasten. ‘Het is hier zo rustig’ of ‘It’s oh so quiet here, so different…’. Niet eens zo verrassend als je weet dat we in een klein dorp wonen, drie kilometer van het centrum en weg van de toch wat drukkere doorgangsroute voor het verkeer. Waarschijnlijk zijn alleen de jaarlijkse kermisdagen eind augustus een welgekomen uitzondering in het gemoedelijke en rustige leventje van de gemiddelde dorpsbewoner.

Omdat we het zo vaak horen zeggen, glimlachen we al naar elkaar als het weer eens zover is. Wanneer hebben we dat nog gehoord? Steeds vaker welt daarbij in mij de vraag op ‘Wat bedoelen mensen precies met rustig’? Zeker en vast gaat het om stilte, de afwezigheid van lawaai van verkeer of muziek. Want ja, in Molmento kan je met open raam slapen, echt zalig. En bij het ontbijt dalen gasten zachtjes de trap af om de anderen niet te storen. Misschien doet zelfs de kleur van ons logo een duit in het zakje want groen lijkt een rustgevende kleur te zijn. Goed gekozen blijkbaar.

Als ik voorbij de betekenis van de afwezigheid van lawaai probeer te kijken, merk ik dat veel mensen op zoek zijn naar een rustpunt in hun leven. De toerist die even weg van alles wil zijn om al wandelend of fietsend te ontspannen in onze groene omgeving. Onze professionele gasten die na een drukke werkdag de files willen vermijden. En zelfs onze weekendgasten die de ochtend na een feestje gezellig nagenieten aan de ontbijttafel. Want rust lijkt een zeldzaam iets te worden in onze steeds sneller draaiende wereld. En dan is het helemaal prima om af en toe een dagje sauna te plannen of wat dan ook dat jij nodig hebt om even uit de hectiek van elke dag te stappen. Alleen, zelfs na zo’n ontspanningsdagje ervaren veel mensen nog steeds geen echte rust. Ik heb het zelf soms ook aan de hand, hoezeer ik ook uitgekeken heb naar zo’n me-time momentje. En als ik dan eerlijk ben met mezelf moet ik toegeven dat dit komt omdat ik de rust buiten mezelf gezocht heb en niet binnenin mezelf. Als ik mezelf echte rust wil gunnen, dan weet ik dat ik letterlijk moet verstillen door trager te ademen, mijn ogen te sluiten en toelaten dat ik naar binnen mag keren in mezelf. Best confronterend en de eerste keer zeker een beetje raar. Maar zo’n reis naar jezelf kan zo enorm deugddoend zijn en vooral, het geeft je een ongelooflijke innerlijke rust. Een rust die maakt dat je nadien bergen kan verzetten, zelfs als alles lijkt tegen te zitten.

Ik denk dat de meest mensen, misschien zelfs zonder het te beseffen, op zoek zijn naar dit soort rust. De rust die je in jezelf kunt vinden. Een stille omgeving, een gezellige kamer in een leuke B&B (al zeggen we het zelf :-)) en een groen kleurtje kunnen ongetwijfeld goed van pas komen. Maar het grote geheim van echte rust, dat draag je zelf met je mee, elke dag, overal waar je gaat. Ik wens je een fijne reis naar jezelf, geniet ervan!